De zon schijnt, de temperatuur stijgt, wat heerlijk dat we weer buiten kunnen serveren. Met mooi weer ziet de wereld er zo anders uit, en als mens fleuren we er echt van op. De zon is nog niet zo scherp en hup, het stijgt mensen toch al in de bol. Ik verheug me op alle vreemde situaties die zich, gek genoeg, elk jaar herhalen. Onze zaak De Nederlanden zit langs de Vecht, een prachtige omgeving voor fietsen, wandelen en varen.
Heb je je terras netjes klaargezet en schoongemaakt, met mooi zachtgrijs linnen opgedekt, servetten gevouwen, de water- en champagneglazen ingedekt, dan glanst alles je tegemoet.
Nog voordat we open zijn, 'rennen' er passanten het terras op, gaan ongevraagd ergens zitten en schuiven tafels bij elkaar om lekker in de zon te zitten. “Vier koffie en vier appeltaart alstublieft.” Ik leg uit dat we een restaurant zijn dat alleen geopend is voor lunch en diner, vandaar de gedekte tafels. Vol onbegrip en met de woorden: “Die willen geen geld verdienen”, druipen ze af. Ik roep nog na dat er aan de overkant van de brug twee fijne collega-horecabedrijven gevestigd zijn met een terras voor koffie, maar ik kan niet meer goed doen. Lekker begin van de dag dit…
Soms hebben de passanten een dure fiets en zo’n lekker strak pakje aan. Die snelle fiets zetten ze graag op het terras, het liefst naast de tafel, want een slot zit er niet op en ja, anders wordt de fiets gestolen. Nog steeds heb ik geen koffie en appeltaart. Doorlopen zonder gedag te zeggen voor een toiletbezoek is ook niet ongewoon. Met hoge nood kun je blijkbaar niet meer praten of antwoorden als je wordt aangesproken wat we voor je kunnen betekenen. Als ik aangeef dat het openbare toilet in het brugwachtershuisje zit, word ik heel boos aangekeken of zelfs uitgescholden. “Lekker gastvrij”, krijg ik naar mijn hoofd geslingerd. Maar ik ben ook gewoon nog niet open!
De menukaart pronkt in de vitrine bij de entree van het terras. Passanten willen lunchen, top, een tafeltje erbij! Na het inschenken van het gevraagde aperitief serveren wij de eerste mondvermaakjes. Bij het overhandigen van de menukaart wordt er gevraagd of we niet gewoon een tosti hebben, of een salade. Met enige trots leggen we uit wat voor keuken we hebben, zoals ze ook kunnen lezen op de menukaart. “Dit wordt niks, je hebt toch brood en kaas, dan kun je toch een tosti maken?”
En dan de gasten die bij de reservering melden dat zij graag buiten op het terras willen eten. Heerlijk, wij serveren ook het liefst op dat mooie plekje. Eenmaal aan tafel geplaceerd zit één van de gasten toch nog net in de zon. Ondanks de overkappingen en de parasols kunnen we niet overal schaduw creëren, maar gelukkig verdwijnt de zon vanzelf achter ons pand. “Kunnen we niet ergens anders zitten, we willen niet in de zon.”
Gastvrijheid is soms echt eerst tot tien tellen of op je lip bijten voordat je reageert. Niet kunnen zeggen wat je er zelf echt van vindt. Altijd blijven lachen en vriendelijk antwoorden, onze kaders aangeven. Aan het einde van het terrasseizoen is dat soms best moeilijk.
Caroline Berends (48) is gastvrouw en tevens, samen met haar man Wilco (chef-kok), eigenaar van Restaurant & Boutique Hotel De Nederlanden in Vreeland. Berends heeft twee dochters (21 en 22) die het huis uit zijn en studeren. Sinds mei 2026 schrijft ze maandelijks een column voor De RestaurantKrant.
 (5).png)
Fotografie: Wendy Bos
Altijd bij met De RestaurantKrant
Wil jij twee keer per week het laatste restaurantnieuws, trends, praktijkinzichten en de nieuwste interviews en achtergrondverhalen ontvangen? Schrijf je in en blijf scherp op wat er speelt in de branche.
