Mijn man Wilco kookt al meer dan 22 jaar een Michelinster. Dat is zeker knap, maar eigenlijk is het gewoon hoe hij vindt dat hij moet en kan koken voor zijn gasten...
Hij neust niet elke dag in kookboeken, staat niet ’s morgens vroeg op om helemaal alleen de keuken in te duiken om te freaken. Nee, hij koopt de beste ingrediënten, bakt de mooiste cuissons, maakt de lekkerste sauzen en denkt bij alles wat hij bereid: is dit lekker, heeft het alle aandacht gekregen en baal je als gast ervan als je je bord leeg hebt?
Gelukkig komen de gasten voor zijn smaken terug, het mooiste compliment voor een chef. Sinds de grote Cas Spijkers en Paul Fagel de landelijke televisie haalden, staan chefs op een voetstuk. Het zijn soms net rocksterren met gave tatoeages en stoere armbanden. Als de chef het restaurant binnen komt, zijn er zelfs zaken waar het dan stil valt. De chefs komen steeds meer de keuken uit, als er al geen open keuken is.
Bijzonder fijn dat dit ambacht zo gewaardeerd en bewonderd wordt door gasten. Dat ik ooit op de verjaardag van mijn moeder aan haar vriendinnen vertelde dat mijn vriendje kok was, kreeg ik bijna meelij (is wel al 30 jaar geleden!). Dat hij zes jaar later een Michelinsterrenchef werd, kreeg ik hele andere reacties. Mensen waren enorm geïnteresseerd, niet in mij, maar in wat mijn man allemaal wel niet deed en hoe bijzonder hij was.
Beide benen op de grond
Wilco staat met beide benen op de grond. Hij weet ook dat, ook al kookt hij nog zo goed, wanneer de service niet volstaat, gasten geen fijne middag of avond ervaren, zij sneller niet terugkomen dan wel. Is het andersom, is het eten mwah, maar heb je het wel enorm gezellig en goed verzorgd gehad, ga je wellicht toch nog eens terug.
De service zal de komende jaren alleen maar belangrijker worden, zeker als je je wilt onderscheiden. Het is nu moeilijk prachtige mensen in de bediening te vinden die horeca ook echt als vak beschouwen. Die gasten kunnen lezen, warenkennis hebben, gastvrij zijn en er vooral ook toekomst in zien. Die zich steeds verder ontwikkelen en het eigen maken, alles wat horeca te bieden heeft.
Daarom is het heel belangrijk dat de mensen aan de voorkant ook die popsterren worden, gezien worden en geroemd. Wij willen ook dat podium! Bediening brengt echt niet alleen maar bordjes van a naar b. Gastheerschap omhelst geheime ingrediënten die je alleen kunt ervaren en voelen als gast. Gastvrijheid is emotie. Ik zou het van de daken willen schreeuwen dat er niets zo divers is als een baan als deze. Door nu mijn column een klein platvorm voor collega’s, nu nog daarbuiten. Want ‘de hele wereld’ mag het weten in Nederland, gastheer of gastvrouw zijn is een rol die er echt toe doet. Waar je voldoening uit haalt en waar je nooit in uitgeleerd bent. En oh zo belangrijk voor iedereen die een koffietje afhaalt, een tosti op een terrasje eet, naar het pannenkoekenhuis gaat of een sterrenzaak bezoekt.
Na het ‘winnen’ van mijn titel Gastvrouw van het Jaar van Gault & Millau in 2023 kwam ik de zaterdag erna samen met Wilco aan tafel in ons restaurant. Ik met de gerechten, hij met de saus. Met het uitserveren van de saus vroeg één van de gasten aan Wilco: “Ah, wat leuk, u bent de man van…?” Het is een begin ;)
Caroline Berends (48) is gastvrouw en tevens, samen met haar man Wilco (chef-kok), eigenaar van Restaurant & Boutique Hotel De Nederlanden in Vreeland. Berends heeft twee dochters (21 en 22) die het huis uit zijn en studeren. Sinds mei 2026 schrijft ze maandelijks een column voor De RestaurantKrant.
%20(5).png)
Fotografie: Wendy Bos
Altijd bij met De RestaurantKrant
Wil jij twee keer per week het laatste restaurantnieuws, trends, praktijkinzichten en de nieuwste interviews en achtergrondverhalen ontvangen? Schrijf je in en blijf scherp op wat er speelt in de branche.
